|
|
|
Walter Rits |
|
|
|
Iemand die je dierbaar was mag men nooit uit het hart laten verdwijnen.
Daarom deze vaste stek voor het In Memoriam van onze "Godfather" Walter Rits 24 september 1949 - 25 december 2002 
Walter mag terecht de vader van Theaterspektakel worden genoemd. Hij heeft met een niet aflatende inzet gevochten en gewerkt om onze vereniging leven in te blazen.
Iedereen binnen Theaterspektakel wist over wie je het had als je sprak over ” ’t voaderke”. Want dat was de bijnaam die Walter had onder de acteurs en actrices.
Walter leefde voor theater, zowel professioneel als in zijn vrije tijd.
Met zaal ’t Hof als zijn tweede thuis, heeft hij vele jaren onze vereniging getrokken met alle kracht die hij had. Zijn enthousiasme en zijn professionalisme straalden van hem af. Hij kon iedereen laten geloven in één gemeenschappelijk doel: het uitbouwen van een professioneel theatergezelschap in de Kempen. Dat dit van ons zeer veel inzet vergde, namen wij er graag bij, want Walter zou ons wel de weg wijzen. Een aantal van onze mensen zijn er ook effectief in geslaagd om van hun hobby hun beroep te maken en ook hier heeft Walter daar waar hij kon geholpen met woord en daad.
Walter wist waar hij mee bezig was en kon zich geweldig kwaad maken over onterechte kritiek. Hij als “Kapitein” van ons schip was vastberaden en zette ook door ook al was de zee soms ruw.
Wij hebben allemaal enorm veel van hem geleerd. Velen onder ons volgenden bij hem les in de toneelklas van de Stedelijke muziekacademie. Wij zijn Walter ook collectief gevolgd naar “Het Herentals Toneel” en nadien naar Theaterspektakel. Telkens wist hij iedereen op één lijn te krijgen en was iedereen bereid om zich 100 % in te zetten.
Wij hebben bij Theaterspektakel zeer mooie jaren beleefd en dit is in belangrijke mate de verdienste van Walter. Hiervoor kunnen wij hem alleen maar zeer dankbaar zijn, want zonder hem had Theaterspektakel nooit bestaan.
Hij heeft bij ons een heilig vuur ontstoken, een liefde voor toneel, dat na bijna 20 jaar nog steeds brandt. Soms laaide dit vuur hoog op en soms was het niet meer dan kaarslicht. Maar het wonderlijke is dat het altijd is blijven branden.
Walter stond dicht bij de mensen en kende iedereen binnen onze groep persoonlijk. Hij was een sociaal en openhartig man met wie je kon praten over alles en nog wat. Telkens als je op de repetitie kwam, begroette hij je persoonlijk en vroeg hij iedere keer opnieuw: “Hoe is’t”. Deze contactvaardigheid en de gedrevenheid van een ontembare leeuw hebben een grote invloed gehad op ons allemaal.
Het plotse en onverwachte afscheid valt ons zwaar en we zullen nog lang de leegte en het gemis van ’t voaderke’ voelen.
Wij danken Walter van harte voor deze mooie tijd samen en wensen hem nu alle rust die hem toekomt.
Walter, Theaterspektakel is jouw kind, jouw dochter. Jouw kind zal verder leven en zal zijn vader nooit vergeten. Jos Peeters |
Bij het sterven van een goede vriend word je stil. Je gaat nadenken over een leven dat tot dan toe bijna vanzelfsprekend was. Als iemand er niet meer is voel je pas de leegte die hij nalaat.
Walter heeft de enorme verdienste om Theaterspektakel te hebben opgericht en te hebben geleid gedurende vele jaren. Hij maakte de groeipijnen mee en hij wist op overtuigende wijze de sceptici van zijn idee te overtuigen. Door nadruk te leggen op kwaliteit en goede keuze in de programmatie slaagde hij er in zijn plannen gestalte te geven.
Zijn medewerkers kon hij motiveren en stimuleren, ook wanneer het minder goed ging. Hij leerde ons van theater houden. Dat is de belangrijkste les die ik heb onthouden.
Zijn plannen zijn nog niet ten volle gerealiseerd, al staan we al heel ver in de uitbouw van een professioneel gezelschap in de Kempen. Als we hem een plezier kunnen doen is het door het uitvoeren van zijn "testament", het waarmaken van zijn droom. Als iedereen meewerkt en zich blijft engageren kunnen wij hem en allen na hem (zijn kinderen en zijn kindskinderen, zoals hij ooit zei) deze dienst bewijzen. Trouw aan zijn ideaal en dankbaar voor wie hij was en wat hij deed zullen wij hem niet vergeten. Isi Bogaerts
Ik leerde Walter kennen eind 1989 in de KNS. Ik was assistent-regisseur van Jacques Fabbri bij "Open en Bloot". Walter was een hilarische hoteleigenaar, en ik herinner mij een schitterend moment waar hij hooggezeten een liefdesdialoog van een jong koppel becommentarieerde als tennisscheidsrechter. Zijn timing was perfect, en de zaal lachte gul.
Datzelfde seizoen herhaalde onze samenwerking zich met "Het proces Xhenceval" van Walter van den Broeck in een regie van Herman Fabri. Daar speelde Walter de advocaat van de verdediging. Zijn prestatie was intens, overtuigend, zeer goed gedocumenteerd, elke avond een waar festijn van theaterkunst.
Andere momenten die mij bijblijven zijn de rol van Maurice de polis in "Een vreemd koppel", de hoofdrol in "Het haar van de hond" en een mentaal gehandicapte in "Die van hiernaast". Zijn metomorfose naar stijlvolle dandy daar in de baldansscène met Kristin Arras brengt nu nog tranen van emotie in mijn ogen.
Een paar jaar later werden we opnieuw collega's, nu voor de Vlaamse televisie. Bij NV Amusement was hij acteursregisseur en werd ik beeldregisseur.
Een intense en innige medewerking met als hoogtepunt de reeks "Editie", waar ik nu nog met heimwee aan terugdenk, zeker bij het bekijken van een foto waar wij alle twee een buskaping met scherpschutters aan het regisseren zijn. Het was toen, tijdens een middagbreak, dat Walter mij vroeg om voor Theaterspektakel, zijn theater, een regie te doen. Ik aanvaardde onmiddellijk, al had ik de opdracht wat verkeerd begrepen.
Ik dacht dat hij mij vroeg "De dame in het zwart" te regisseren, terwijl het ging over een stuk waar veel dames in het zwart rondlopen, namelijk "Het huis van Bernarda Alba". Desalniettemin deed ik het met veel plezier, en dit betekende de start van een vruchtbare samenwerking met mijn Herentalse vrienden.
Later, nu tijdens een avonddiner na het draaien van één of andere soapaflevering, vroeg hij mij zijn werk verder te doen als artistieke leider van Theaterspektakel. Geëerd en onder de indruk van zijn voorstel, bestelde ik toen verward "amandelen met forel".
Walter bestierf het bijna van het lachen, mij meesleurend in een slappe lach waar wij later nog vaak met plezier aan terugdachten.
Er zijn nog tal van momenten aan dewelke ik elke dag opnieuw sinds die fatale kerstdag terugdenk. Momenten van geluk, emoties, hard labeur, en gezellig napraten. Ik was steeds een zeer luisterend oor naar al die anekdotes van vervlogen KNS-tijden, en hoopte met hem dat hij en Claire snel kon gaan genieten in zijn geliefd Engeland.
Die dertien jaren zijn te snel voorbijgevlogen, maar ik zal Walter nooit vergeten. Hij was zowel een echte gentleman als een levensgenieter. Onlangs, bij het op pensioen gaan van een collega op het werk, stond Walter recht en riep op zijn Brits driemaal
"Hurrah" zoals het betaamd bij het vertrek van een kapitein op een schip. Ik zat samen met Walter aan tafel, maar keek bij de hurrah's niet naar die afscheidnemende collega, maar wel naar Walter. Wat een gentleman en een goed mens dacht ik toen. En wat een eer dat ik hem heb mogen kennen. Jean-François D'hondt |
Ik heb Walter leren kennen toen ik nog een jong meisje was. Ik zat in het laatste jaar van de humaniora en in de muziekschool kwam er een cursus toneel. Die wilde ik absoluut volgen. Onze leraar was Walter Rits. Hij was slechts 10 jaar ouder dan ik, maar toch keek je naar hem op, ah ja, hij was de leraar.
In die klas zaten mensen die nu beroeps geworden zijn, zoals Inge Van Olmen en Guy Van Sande.
Walter leerde mij de knepen van het toneelvak kennen en hij leerde mij ook het leven kennen. Ik ging zijn klas binnen als een verlegen, bescheiden meisje. Maar na vijf jaar kwam ik zijn klas buiten als een assertieve jonge vrouw.
In de beginperiode van Theaterspektakel heeft hij mij een fantastisch compliment gegeven, hij wist wat ik in mijn mars had en hij noemde mij een “vrouwelijke clown”.
Ik heb ook mijn leuke bijnaam aan Walter te danken. Hoe hij daar op gekomen is, weet ik niet meer, maar ineens was die bijnaam er en iedereen in die tijd begon me ‘bol’ te noemen. Sommigen noemen mij nog steeds zo. Mijn broer die altijd ‘zus’ tegen mij zei toen ik klein was, was heel blij dat hij op een gegeven moment ‘bollie’ kon zeggen omdat ik op puberale leeftijd vroeg mij niet meer ‘zus’ te noemen (maar hij kon Vera absoluut niet over zijn lippen krijgen), en nu noemt hij me nog altijd zo.
Ik ben ook blij dat ik met Walter mee aan de doopvont heb mogen staan van Theaterspektakel, en ik wil zijn werk absoluut voortzetten, met alle andere mensen die bereid zijn om dat te doen en zo de herinnering aan Walter, als oprichter van Theaterspektakel, altijd te laten blijven voortduren. Vera Goris
|
|
|
|
ner
|
Walter Rits